علت نام گذاري

علت نام گذاري اين روستا را به نام سينقان اينگونه آورده اند كه چون اين روستا بر سينه كوه قرار گرفته وما بين كوههاي اطراف خود محصور گرديده است ودر فرهنگ  لغت فارسي قان وكان به معني كوه آمده است مردم اين روستا آن را سينكان نام نهادند كه بعدها در اصطلاح خود مردم ودر اثر تلفظ به مرور زمان به سينقان تغيير نام پيدا كرد . از لحاظ تقسيمات كشوري اين روستا در حال حاضر در استان مركزي در ۲۸ كيلومتري شرق شهرستان دليجان واقع گرديده وجزء دهستان هستيجان مي باشد .

قدمت روستا

در خصوص قدمت اين روستا روايت صحيحي در دست نيست اما گفته مي شود در كتابي كه در شهرستان كاشان منتشر گشته ودر آن از اين روستا نام برده شده قدمت آن را به هزار سال پيش نسبت داده اند .

گفته ميشود سينقان منطقه اي بسيار خوش آب وهواست كه عده اي از گله داران مناطق ديگر از جمله كاشان از اين منطقه به عنوان منطقه ييلاقي دز تابستان استفاده مي كردند اما پس از مدتي تصميم مي گيرند به دليل آب وهواي خوب وصحراي غني از گياه در اين منطقه ماندگار شده وبه آباداني آن  بپردازند  شكل لهجه مردم اين روستا كه شبيه به لهجه كاشي است را به اين دليل مي دانند .

اما روايت دومي كه بيشتر مورد قبول اهالي اين منطقه مي باشد به اين صورت است كه ساكنان ابتدايي سينقان ۱۶ نفر (خانوار ) بوده اند كه در حال عبور از اين منطقه خوش آب وهوا تصميم به ماندن در آن وآباداني آن ميگيرند بنابرين در اين منطقه ماندگار شده مشغول زراعت مي گردند . گفته ميشود اين شانزده نفر آب كشاورزي روستا را به ۱۶ قسمت ۲۴ساعته تقسيم مي نمايند و هر قسمت را به يك نفر اختصاص مي دهند . وگفته ميشود نام اين آبها كه هنوز نيز پا برجاست را به نام خود شانزده نفر ويا نام دلخواه آنها نام گذاري كرده اند اين ۱۶ نام عبارتند از (( سرشن ، آنور الدين ، آصادق ، آقا مير علي ، حاجي خداداد ، ريس ، قاسم مقصود ، مير جلال ، ميون ، شابنده ، مرضا، مير يوسف، حيدر ، قباد ، علي ملك وميانه(( كه هنوز هم سيستم آب ۵  مزرعه اصلي روستا بر پايه اين شانزده نام قرار دارد . در اين سيستم به هر۱۲ ساعت آب يك طاق گفته ميشود .

برگرفته از تحقیقات درج شده هادی اسماعیل بیکی در وبلاگ قدیم سینقان و به سفارش مکرر خانم نازنین

به نام انکه جان را فکرت آموخت

---------------

(من دوست دارم خودم باشم نه کسی دیگر،

 روزی چند بار باخودت بگو شاید ارام شوی )

شروع نگارش

--------------
بچه ها بگذارید به مناسبت پاییز ابتدا از پاییز سینقان بنویسم

---------------------------------------------------------------------

صداي هق هق باران ميايد
بهاريترين فصل به يادم ميايد
پنيرجه ها سر از خاك بيرون آورده بودن و بهار مثل هميشه بار ديگر در كوهستان پديدار شد و بزغاله ها دوباره راه صحرا پيمودند و قدري ازخانه و زندگيشان پا فراتر گذاشتند و ماه قشنگ سينقان سر درآورد
و ارديبهشت از راه رسيد فصلي سرسبزتر از ارديبهشت درسينقان نميتواني پيداكني واقعا فصل پر از شكوفه وسرسبزي. من خيلي علاقه داشتم وقتي گوسفندان را به بيرون وچريدن ميبرم آن هم پاي گدارتوت به چيدن پنيرچه مشغول شوم و آنها را بخورم چقدر لذت بخش است

آه
سينقان *من نفس آتشينم رادر تو و در كوچه باغهايت انداختم و در اين تنگنا و قفس قلب كه براي خود درست كرده ام نام تو برايم مانده اي سينقان پاينده باشد بهارتو وپر آبترين جويهاي زندگي براي تو.

حصاري كه آقوسين سعدي با چوب ديوارهايش رادرست كرده و زنهايي كه از ظهر دوش* برميگردند و هر كدام يك قزقون* شير روي سرشان هست و يك چنبره* روي سرشان كه از فشار قزقون بكاهد پاي پياده سركيان را به طرف باغ آقا ضياء طي ميكنند و صداي واق واق سگها كه دنبال خر عزيز گذاشتند و گرد و خاك ناشي از دام زدن* گوسفندان در هوا پراكنده است دوباره بزه هاي قصر* تو دام آمده اند و اميدعلي چوبش را به طرف آنها پرتاب ميكند هنوز سيد قاسم با شال سيديش نگهبان گندم هاي رشفه جان مانده و گرما او را به طرف خانه حركت نداده هنوز آب زوقوجه* منتظر آمدن چوپانها است. و چوپانها با آمدنشان گورماستها* را از مشگوله ها* در تيونچه ميريزند و نان درآن تريت ميكنند و ميخورند زنگ بزه ها كه خودشون ميكلشند* به گوش ميرسد و حسن دنبال ميش گوشدرگوزله * ميدود و دام دام كنه رابرگردنش ميبندد ...
چوپان گيوه ها را از پا بيرون مياورد و پاهايش رادر آب نوازش ميدهد.
شلوارهايي كه از بس آب دوغ و گورماست روي آنها ريخته به شكل فجيعي خودنمايي ميكند و چوب دستي كه دردست چوپان است با قدوقواره متناسب به چرخش درميايد و هي هي چوپان گله را براي حركت و چرا آماده ميكند. سگها گنده هايشان* را ميخورند و باعطش خاص خودرابه آب ميزنند و نفس زنان حركت ميكنند يا پاي ديوارهاي باقي مانده از حصارهاي قديمي دراز ميكشند و ميخوابند و دنبال گله نميروند گله حركت ميكند و ميش ها به قطار دنبال هم ميروند و از گرما رنج ميبرند ديروز آنها را در سخل اورسوده آب انداختند كه واچينند چوپان صدا ميزند كه به علي حسين بگو وعده كيوندر است و به زنها هم بگوييد ظهر دوش فردا بيان سرقنات بركي تامردم ميشاشون واچينن دو كارد ما رو هم بگير بده به اقامير بياره.

 اين گوشه اي ازظهر تابستان سركيون بود

ظهر روز بعد ميش ها را واچيدن و براي علامت و نشان آنها گل سرخ روي كمر- سر و دمبه شان ماليدن وبعضي ها هم گوسفندانشان را دورشم* كردند عباس آقعلي دو كارد را به طور ماهري روي پشمهاي گوسفندان ميچرخاند و جاي زخمها را نفتالين ميگذاشت كه كرمو* نشه.
-بزغاله هايي كه از شدت گرما و كم آبي پوزجوشه* كرده بودن پوزشان را تو ي زوجو* ميزدند.

ادامه داستان ظهر سرکیان
وهنوز چوپانها از بي آبي و نگذاشتن مزرعه دارها كه گله سر سخل مزرعه شان آب بخورد گلايه ميكردند بعضي سنگله ها را از گوسفندان جدا ميكردند و شيشكها را كه پروارشده بودن براي فروش سوا ميكردند.
سگهاي آنان اكثراً قورقوره به گردن داشتن و با تكان دادن خود قورقوره ها صداي قشنگي ميكردند. ديشب دوباره گرگ به گله زده بود ويك بزچار از رضعلي حسين عبدالكريم برده بود وبچه اش داد و بيداد ميكرد كه چرا بزما را به گرگ دادي و گرگ خورش راپيدانكردي شايد گم شده باشد و با گله ديگر قاطي شده باشد ولي چوپان ميگفت گرگ آنرا پاي جاز از من دزديد و سگها هم باتوجه به اينكه به ردش گذاشته نتونسته بودن اون رو بگيرند لامصب به سگ برميگشت وميگفت كه ديروز هم پر رضا حاج عباس بوده كه بز را به گرگ داده و سگهاي رضا هم نتونستن بزو از دهان گرگ خلاص كنند ........

به زنم بگو از دكون حاجي يه قوطي حلوا برام بگيره بفرسته مثل اينكه سرديم شده هي دنيووه ميكنم (خميازه) راستي فلاني بزغاله بزمورسياتو بگير شير ننشو ميخوره................................
                                                                            پايان

برگرفته از نوشته های الف-دال -شین -ه، ضمن تشکر از محضر ایشان ودرخواست جهت ادامه دادن مطالبشون